Prapremiera polska
21, 22 listopada 2025
Sala Teatru Laboratorium, Instytut im. Jerzego Grotowskiego
Rynek-Ratusz 27, Wrocław
Opowieść o trwającej od dekad budowie autostrady D1, która powinna połączyć dwa największe miasta Słowacji, ale z wielu przyczyn wciąż nie powstaje.
Kameralny spektakl realizowany w oparciu o tekst słowackiego twórcy Lukáša Brutovský'ego i w reżyserii Katarzyny Dudzic-Grabińskiej to eksperymentalna w formie, śmieszno-straszna opowieść o polityce, społeczeństwie środkowoeuropejskim, pieniądzach i nadziei.
Na scenie – Karolina Gorzkowska i Darek Maj.
„Na początku było słowo, a słowo to brzmiało autostrada i ktoś powiedział avanti no dalej chodźmy dalej i powiedział dal Dálnice (po czesku) I niektórzy potem jeszcze jakiś czas mówili autostrada i autostráda ale niektórzy już mówili dálnice a niektórzy niektórzy już mówili diaľnica (po słowacku) choć mówili to jeszcze zupełnie cicho cicho zupełnie cichuteńko aby się nie spłoszyć i ktoś szepnął sen (…)
Serce powiedziało połączenie i powiedziało rozwój regionów i powiedziało infrastruktura i powiedziało rynek powiedziało oferta pracy oferta i mobilność i tranzyt i powiedziało interoperacyjność integracja modalna multimodalność i ktoś powiedział wybory wybory wybory i naród i półprofil i agencja reklamowa powiedziała Claudia Schiffer i Claudia Schiffer powiedziała I love chocolate.”
Lukáš Brutovský, „D1”
Ceny biletów
„D1. Pieśń o autostradzie dobitnie pokazuje też, że dla Słowacji – a szerzej: dla dużej części Europy Wschodniej – wiecznie nieukończoną autostradą pozostaje społeczeństwo obywatelskie. Budujemy je i budujemy, inwestujemy w nie i inwestujemy, obiecujemy sobie kolejne «połączenia» i «mosty», a jednak raz po raz zjeżdżamy na boczne, dobrze już wyjeżdżone drogi. Na tych drogach nie rządzą odpowiedzialni przed nami politycy, lecz rozmaici «ojcowie». Coraz to nowi, z coraz to nową twarzą, zawsze z kolejnym terminem spełnienia marzeń. Smutne to. Doprawdy smutne. Chce się jednak wierzyć, że coś się odmieni, jeśli uważniej będziemy przyglądać się wygrywającym przetargi na tunele, na końcu których chcielibyśmy wreszcie zobaczyć jakieś światełko.”
Henryk Mazurkiewicz
[w:] Notatnik Teatralny
„Dudzic-Grabińska, znana wrocławskiej publiczności choćby z reżyserii Alei Narodowej, nagradzanego monodramu Maja z repertuaru Teatru Polskiego w Podziemiu, ciekawie rozkłada akcenty. Opowieść o niekończącej się budowie słowackiej autostrady na poziomie inscenizacji uczyniła historią tak narodową, jak i prywatną, wręcz rodzinną (....) D1. Pieśni o autostradzie to kameralne, ale bardzo intrygujące przedstawienie, organizowane przez frazę i obrazy ewokowane przez tekst Brutovskiego. Podobnie jak w Finnegans F/Wake w reżyserii Katarzyny Kalwat, innym spektaklu Teatru Polskiego w Podziemiu, tożsamym pod względem społeczno-politycznych rozpoznań, wszystko wydarza się tu w języku – zlepionym z różnych dyskursów, cytatów, nawiązań i zapożyczeń. Dudzic-Grabińska postawiła przed aktorami trudne zadanie, ale ci poradzili sobie z nim znakomicie: bez trudu odnaleźli się w skomplikowanej strukturze utworu, przekonująco oddając obecne w nim napięcia i sensy, ale też znajdując dla nich własne interpretacje.”
Kamil Bujny
[w:] Miesięcznik Odra
